زیمباوه، کشوری در قلب آفریقا که شاید خیلی از ما تنها نام آن را شنیده باشیم و ارتباطی را میان وقایع آنجا و کشورمان احساس نکنیم، سالهاست که گرفتار دیکتاتوری به نام "رابرت موگابه" است. در پی سیاست های غلط اقتصادی دولت وی، تورم ۸۰۰۰ درصدی به وجود آمده که بالاترین نرخ در دنیاست و قیمت اجناس در این کشور به شدت بالا رفته است و دولتمرد نادان زیمباوه، به جای پذیرش اشتباه خود، صاحبان صنایع را عامل گرانی دانسته و با این تصور که قادر است بر همه چیز حکم براند، دستور داد تا اجناس با نصف قیمت عرضه شوند. نتیجه هجوم مردم به فروشگاه ها برای خرید و خالی شدن همه مغازه ها و غارت و ناامنی و درگیری شد به طوری که هم اکنون چیزی برای خرید باقی نمانده است. تصور کنید شادی عامه مردم را هنگامی که این دستور رئیس جمهور را در "برقراری عدالت" و "مبارزه با مفاسد اقتصادی" و "توجه به اقشار آسیب پذیر" می شنیدند. اگر اقتصاد دانهای جهانی و صندوق بین اللملی پول تذکر خود را درباره عواقب چنین تصمیمی می دادند تصور کنید که گرفتار چه تهمتهایی که نمی شدند.

وقتی که "آب"، چه در "ام القرای اسلام" و چه در "بلاد کفر" در 100 درجه سانتیگراد می جوشد دلیلی ندارد که قوانین اقتصادی و اجتماعی از نقطه ای به نقطه دیگر متفاوت باشد. اما سالهاست که می شنویم: اقتصاد اسلامی، بانکداری اسلامی، حقوق بشر اسلامی، جمهوری اسلامی، قانون جزای اسلامی، دیپلماسی اسلامی، اخلاق اسلامی، انسجام اسلامی، مجلس شورای اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی و این روزها با بومی شدن داشتن هسته، شکر خدا در راه رسیدن به انرژی هسته ای اسلامی نیز گام بر می داریم. از آنجایی که عزیزان خود را متخصص در تمامی علوم این جهان و آن جهان می دانند و عقل بشر (ما) را ناقص می دانند با افزودن پسوند اسلامی به هر چیزی مجوز دخل و تصرف تام در آن زمینه را می یابند و هر مخالفتی را محاربه با خدا و پیامبر اسلام اعلام می کنند.

دوران دو ساله ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد همزمان بود با دو الی سه برابر شدن قیمت مسکن. آقای احمدی نژاد در هر بار مصاحبه ای که داشت مشکل را به گردن یک چیز انداختند.

یک بار از مافیای مسکن خبر دادند و وزیر اطلاعات را مسئول مبارزه با آن کردند و مژده دادند که تا چندی دیگر مفسیدن اقتصادی معرفی خواهند شد. هرگز کسی از ایشان نپرسیدند که مافیای مسکن برای تاثیر گذاری بر بهای مسکن به چه میزان پول نیاز دارند و این پول را از کجا باید بیاورند. دولت ایالات متحده برای گسترش دموکراسی در ایران یا به تعبیری براندازی حکومت ایران 70 میلیون دلار اختصاص داده است. این رقم معادل 70 میلیارد تومان است که قیمت 70 واحد آپارتمان (یک برج) در شمال تهران می باشد. آیا با یک برج می توان اقتصاد اسلامی مسکن را بر هم ریخت؟ 70 میلیون دلار یعنی یک دلار به ازای هر ایرانی در سال!

یک بار ایشان افزایش قیمت مسکن را به گردن صاحبان مسکن انداختند که خانه های خود را خالی گذاشته اند و گران می فروشند! خدا را شکر دستور نصف شدن قیمت مسکن را صادر نکردند. هر چند با کشف اینکه تنها مشکل مردم در اینکه نمی توانند چیزی را بخرند "نداشتن پول" است نقدینگی را ظرف یک سال 46 درصد افزایش دادند و هر چه پول در کل تاریخ ایران چاپ شده بود در کسری از ثانیه یک و نیم برابر شد.

سقراط زمانه یک بار که خیلی درباره اقتصاد مطالعه کرده بودند، افزایش قیمت مسکن را ناشی از افزایش تقاضا خواندند و "شیره را خورد و گفت شیرین است". افزایش تقاضا را نیز ناشی از زاد و ولد زیاد سالهای اویل انقلاب به سبب افزایش نسل مسلمین دانستند. هیچ کس از ایشان نپرسید که آیا یکباره، همه متولیدن آن سالها تصمیم به ازدواج گرفتند؟ به فرض که ازدواج هم کرده باشند از کجا پول آورده اند که خانه بخرند در حالی که قریب 30 سال طول می کشد تا شاید بتوان پول یک خانه را تهیه نمود.

پس از آن ایشان با تکیه بر دانش مهندسی خود افزایش قیمت مسکن را ناشی از توابع سینوسی دانستند و حکیمانه فرمودند که افزایش نرخ مسکن یک تابع سینوسی است که به ایشان که رسیده یک دفعه زده بالا. امان از بد شانسی.

اما یک شب که مستقیما با وحی در ارتباط بودند و هاله نورشان پرنور شده بود و نزدیک انتخابات بود کشف کردند که افزایش قیمت مسکن به این علت است که خاتمی خیانت کار نگذاشته قیمت مسکن گران بشود و این گرانی جمع شده و جمع شده و به ایشان که رسیده یک دفعه گران شده.

دست آخر وزیر مسکن جمهوری "اسلامی"، اعلام فرمودند که سیاست های پولی دولت هم در این زمینه بی تاثیر نبوده و دولت قدری دیر به فکر حل مشکل مسکن افتاده است! همچنین در صفحه نخست روزنامه ها مژده دادند که : "مردم فکر خرید خانه در شهرهای بزرگ نباشند".

یک لحظه سکوت برای نخست وزیر مستعفی ژاپن. یک لحظه سکوت برای مرحوم هویدا که در دادگاه انقلاب اسلامی در حالیکه به خیانت و فساد متهم شده بود خودکار بیک را از جیب در آورد و گفت طی تمام این سالها که من در مسند قدرت بودم قیمت این خودکار همان 2 ریال بود که هست.

حقیقتا در شرایطی که نفت در دوران احمدی نژاد از 18 دلار به 90 دلار رسیده است و قیمت گران ترین کالا در سبد خانوار دو الی سه برابر شده باید ایشان را "معجزه هزاره سوم" که "معجزه تاریخ بشر" خواند.

خدا را شکر که کارشناسان اقتصاد اسلامی حداقل به این نتیجه رسیدند که دلایل کافران در غلط بودن سیاستهایشان چندان بی راه نبوده است و قوانین اقتصاد چه در "نخستین حکومت الله بر روی زمین" چه در زیمباوه و چه در اسرائیل یکی است و اقتصاد اسلامی و آفریقایی و صهیونسیتی ندارد. آیا روزی را خواهیم دید که بفهمند "جمهوری" اسلامی نمی شود، "حقوق بشر" اسلامی نمی شود، "جامعه" اسلامی نمی شود و "دانشگاه" اسلامی نمی شود حتی اگر دیکتاتور بخواهد.

تلاشهاي جمهوري اسلامي در نزديك شدن به شرق، خصوصا در دوران محمود احمدي نژاد، و در برابر آن آمريكا ستيزي و حمله به غرب اين سوال را مطرح مي نمايد كه ريشه چنين رفتارهايي در كجاست؟ آيا ماهيت ايدئولوژيك جمهوري اسلامي علت غرب ستيزي است و يا منافع ملي و يا حداقل منافع رژيم جمهوري اسلامي در عرصه سياست خارجي با چنين رفتارهايي تامين مي گردد؟

نقش نيروهاي چپ در شكل گيري انقلاب 57 بر كسي پوشيده نيست. احزاب چپ نظير حزب توده سابقه سالها فعاليت سياسي در ايران را داشتند و كتب بسياري را به فارسي ترجمه كرده بودند و نفوذ نسبتا بالايي در ميان قشر روشنفكر جامعه داشتند. هر چند نفوذ نيروهاي مذهبي در جامعه ايران نيز سابقه طولاني دارد اما اين نفوذ عمدتا در ميان عامه مردم بود و به دليل ضعف ايدئولوژيك تاثير چندان بر جريانهاي روشنفكري نداشتند. نفوذ انديشه هاي چپ را حتي در متفكرين مذهبي نظير دكتر علي شريعتي مي توان ديد. بنابراين هر چند تمام گروه هايي كه در جريان پيروزي انقلاب شكل داشتند پس از آن به نحوي حذف گرديدند اما نفوذ طولاني مدت انديشه هاي چپ در كل جامعه روشنفكري ايران امري بود كه حذف ناشدني بود. بنابراین غرب ستیزی بخشی از ایدئولوژی انقلاب ایران بود

از سوي ديگر همپيماني شاه با غرب و ايالات متحده باعث شد تا انقلاب ايران كه با تمام اقدامات شاه سر ناسازگاري داشت به مقابله با ايالات متحده بپردازد.

پس از پيروزي انقلاب، انقلابيون هيجان زده كه تصور مي كردند كشف جديدي كرده اند كه دنيا را متول خواهد ساخت، در پي گسترش انقلاب به كل جهان بودند و از كليه گروه هايي كه آنها را مبارز مي دانستند دعوت كردند تا در ايران حضور يابند و صادر كردن انقلاب در دستور كار قرار گرفت. جهان عرب مهم ترين حوزه اي بود كه آقاي خميني در پي فتح آن بود. جمهوري اسلامي با انديشه نفوذ در ميان اعراب سياست فلسطين محوري را در دستور كار خود قرار داد و به عنوان نخستين مهمان پذيراي ياسر عرفات در مدرسه علوي بود. حمايت هاي ايالات متحده از دولت اسرائيل دليل ديگري شد تا آمريكا ستيزي در محور سياست خارجي ايران قرار گيرد.

روحانيوني كه بدون زحمت چندان و در عرض يك سال، از بيماري شاه و شرايط پيش از انقلاب استفاده كرده بودند و بر سر كار آمده بودند بدون آگاهي از شرايط سياسي جهان و بيشتر براي آنكه خود را در عرصه جهاني مطرح نمايند و در ميان توده هاي ساير ملل نيز پايگاهي كسب نمايند، شعار نه شرقي نه غربي سر دادند. اما واقعيتهاي جهاني در سالهايي نه چندان دور پوچ بودن اين شعار را نشان داد، كه در عمل به رفتارهاي بي ثبات در نزديكي به شرق و غرب ختم شد.

از ديدگاه داخلي نيز آمريكا ستيزي مصارف خود را داشته است. در مدت كوتاهي پس از انقلاب با اعدام هاي گسترده و حذف تمام گروه هاي رقيب، خلف وعده هاي بسيار در تحقق آرمان شهر و... طرفداران انقلاب به شدت ريزش كردند. رژيم به منظور سركوبي مردم نيازمند بحران بود تا از يك سو شور انقلابي را در ميان طرفداران تندروي خويش حفظ نمايد و از سوي ديگر دست آويزي جهت سركوب فراهم آورد. از سوي ديگر بهانه اي خواهد داشت تا به مطالبات مردم پاسخ ندهد. به اين ترتيب جمهوري اسلامي از نخستين روز بر سركار آمدن در پي خلق بحراني جديد بوده است. از گروگانگيري كاركنان سفارت آمريكا تا مناقشه هسته اي امروز و تلاش براي برافروختن آتش جنگي ديگر، بحرانهايي بوده كه رژيم براي منافع فوق الذكر از آن استفاده كرده است. بي سبب نيست كه همواره از دوران جنگ به عنوان بهترين روزهاي حيات خود نام مي برند و همواره در پي زنده نگه داشتن آن دوران و بازگشت هستند. آمريكا ستيزي محور اصلي بحران سازي براي رژيم بوده است.

با پايان يافتن توان رژيم در جنگ و عدم توانايي در فتح دنياي عرب (راه قدس از كربلا مي گذرد) دولت مرداني كه واقع گراتر بودند نظير هاشمي رفسنجاني بر سر كار مي آيند. دولت رفسنجاني تلاش مي كند تا با غرب رابطه برقرار كند و در اين برقراري رابطه با اروپا موفق است اما از سوي آمريكا پذيرفته نمي شود و از سوي ديگر نمي تواند پاسخگوي نيروهايي نظير بسيج باشد كه با شعار آمريكا ستيزي و گسترش اسلام در جهان سالها آنها را گرفتار جنگ نموده است. در سالهاي پاياني دولت رفسنجاني حتي اروپا از وي رويگردان مي شود و به ماجراي دادگاه ميكونوس و احضار وزراي اروپا ختم مي شود.

در دوران خاتمي تمايل شديدتري به برقراري رابطه با آمريكا ديده مي شود. اما جناح خامنه اي كه نگران است تا در اين بازي كنارگذاشته شود به هر ترتيبي مانع مي گردد.

اما در دوران احمدي نژاد تلاش براي برقراري با آمريكا علنا دنبال مي شود. خامنه اي كه دولت خود را بر سركار مي بيند و از سوي ديگر نگران سقوط رژيم مي باشد به هر طرف چنگ مي زند تا بتواند متحدي بيابد. از يك سو دست به  دامان روسيه مي شود تا بتواند در برابر آمريكا كه هم اكنون همسايه شرقي و غربي ايران شده است به مقاله پردازد. از سوي ديگر در پي گرفتن تضمين هاي امنيتي از آمريكا و بازي با كارتهايي نظير عراق و فلسطين بر سر ميز مذاكره است.

دولت ايالات متحده در قياس با اروپا همواره سياست سخت تري را در برابر جمهوري اسلامي داشته و اميدي به اصلاح و بهبود اين رژيم ندارد. لذا در شرايطي كه ماموران رژيم آزادانه در اروپا دست به ترور مي زدند در برابر جمهوري اسلامي ايستاده است. هم اكنون ايالات متحده به خوبي آگاه است كه دستيابي ايران به سلاح هسته اي در كنار انديشه اين حكومت در فتح جهان تا چه اندازه خطرناك است و بي سبب نيست كه جورج بوش نسبت به خطر بروز جنگ جهاني سوم هشدار مي دهد.

رژيم ايران به لحاظ ماهيت ايدئولوژيك خود همواره درگير نوعي تناقض است. از سويي به غلط بودن مباني ايدئولوژيك خود پي مي برد و از سوي ديگر توان عقب نشيني از آنها را ندارد. دولتي كه توانايي اقتصادي و نظامي محدودي دارد و اقتصادش وابسته به نفت و خريد خارجي است نمي تواند داعيه استقلال داشته باشد و همواره از سوي شرق و غرب محل منازعه است. با فروپاشي شوروي مجالي فراهم آمد تا ميان روسيه و شرق تمايزي قائل شده و دست به دامان روسيه شوند كه ديگر نام شوروي را ندارد. به اين ترتيب جمهوري اسلامي كه هدف اصليش تسلط بر جهان است در پي اتحاد با قدرت ضعيف تر براي پيروزي بر قدرت قوي تر است. غافل از اين واقعيت كه روسيه نيز هرگز ميان روابط خود با ايران و ايالات متحده جانب ايران را بر نمي گزيند و از ايران تنها به عنوان برگي براي چانه زني و تهديد غرب استفاده مي نمايد.

شگفتا كه بازي ايران در فلسطين و عراق براي جنگ با آمريكا در خارج از مرزها، توسط روسيه با استفاده از ايران تكرار مي شود و دريغا كه روسيه با اين سياست هم از غرب امتياز مي گيرد و هم در ماجرايي نظير درياي مازندران،  تاسيس نيروگاه بوشهر، فروش تجهيزات نظامي از رده خارج و... از ايران اخاذي مي نمايد.

در نهايت با توجه به اينكه جمهوري اسلامي پس از استقرار به سادگي توان عقب نشيني از ايدئولوژي هاي خود را دارد و به سادگي جام زهر را مي نوشد، سياست آمريكا ستيزي كنوني ماهيتي ايدئولوژيك ندارد. از سوي ديگر آسيبهاي متعددي كه به واسطه آمريكا ستيزي متوجه منافع ملي ايران و حتي منافع جمهوري اسلامي شده است نشان دهنده اشتباه استراتژيك دستگاه سياست خارجي ايران است كه حتي پس از 28 سال در خيال خام تسلط بر دنيا و شكست آمريكاست و با سرمايه گذاري هاي متعدد بر روي برگه هاي سوخته اي نظير حماس، حزب الله لبنان، شورشيان عراق، سوريه، آمريكاي لاتين، چين و روسيه هر روز هزينه بازگشت از اين انتخاب نابجا را بيشتر و بيشتر مي كند.

در جریان سخنرانی محمود احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا تنها سوالی که باعث غافلگیری وی گردید سوالی در مورد حقوق همجنس گرایان در ایران بود که با پاسخ مضحک و فی البداهه او مواجه گردید. این مطلب از آن جهت اهمیت دارد که به رغم انتشار گسترده تصویر اعدام دو جوان به جرم همجنسگرایی در رسانه های خارجی بازتاب این خبر در محافل داخلی بسیار اندک بوده است و متاسفانه حساسیت جامعه ایران در قبال چنین مسائلی در قیاس با موضوعات سیاسی آنچنان که باید و شاید نیست.

در واقع موضوع جنسیت به طور عام و موضوع همجنسگرایان به عنوان یکی از شاخه های این بحث موضوعی است که نه تنها حاکمیت کنونی ایران بلکه جامعه ایران و حتی بخش بزرگی از جامعه روشنفکری ایران در مورد آن دچار سردرگمی و حتی خودسانسوری است.

به عنوان شاهدی دیگر هر چند در قبال فیلترینگ سایتهای سیاسی اعتراض های گسترده ای وجود دارد اما تقریبا اعتراضی در قبال فیلتر کردن سایتهای مرتبط با مسائل جنسی یا به تعبیر حکومت سایتهای غیر اخلاقی وجود ندارد. گویی صحبت از موضوعات جنسی آن چنان بی اهمیت و به دور از شان روشنفکران است که نباید درباره آن لب به سخن گشود و اهل قلم ترجیح می دهند تا وجهه سیاسی خود را با پیش کشیدن مسائل مرتبط با مقوله سکسوالیته به خطر نیاندازند و حداکثر به موضوعات نظیر آمار فحشا و یا مساله حقوق زنان بپردازند.

اما واقعیتی که در جامعه ایران جاری و ساری است بحران فراگیر جنسیتی است. افزایش فحشا، افزایش سن ازدواج، افزایش آمار طلاق، آمار بالای خشونتهای جنسی نمونه هایی از این بحران است. هر چند آمارهای رسمی و دقیقی در این زمینه ارائه نمی شود اما هر از گاهی آمارهای غیر حکومتی نظیر: بالاترین آمار سرانه جستجو برای پرنوگرافی در جهان و یا بالاترین آمار حضور در چت روم ها به عنوان تنها مکان آزاد برای برقراری رابطه با جنس مخالف زنگ خطرهایی را در این زمینه به صدا در می آورد. بحرانی که از یک سو حاصل سیاستهای غلط جمهوری اسلامی است و از سوی دیگر نتیجه تضادهای فرهنگی ناشی از تقابل سنت و مدرنیزم می باشد.

جامعه ایران که در اواسط حکومت محمدرضا شاه پهلوی بخش عمده آن روستا نشین و بخش بزرگی از آن بی سواد بودند در طی دوران نسبتا کوتاهی تغییر ماهیت داده و امروزه جمعیت شهر نشین ایران بسیار بیش از جمعیت روستایی است. اما به تناسب این تغییر، فرهنگ مجال تغییر نیافته و فرهنگ عامه همچنان متاثر از سنتها می باشد. از سوی دیگر نفوذ تفکرات چپ و غرب ستیزی در میان روشنفکران ایرانی از سوی دیگر باعث شد تا نگاه غرب به مقوله جنسیت حتی از سوی روشنفکران ایرانی چندان مورد قبول واقع نشود. در نهایت نفوذ مذهب در جامعه ایرانی باعث عدم پذیرش نگاه مدرن نسبت به مساله جنسیت شده است.

علی رغم تمام این مسائل جامعه ایران که در گذار از سنت به مدرنیسم بود با وقوع انقلاب 57 به یکباره عقبگرد نمود و آنچه به دشواری اندوخته بود را نیز از دست داد. اجباری شدن حجاب، عدم تساوی زن و مرد از دیدگاه حقوقی، تفکیک جنسیتی، منع ارتباط با جنس مخالف، سانسور فیلمها و حتی تبعید هنرمندان ایرانی به بهانه دامن زدن به مسائل جنسی نمونه هایی از ثمرات انقلاب 57 بود.

اما ریشه اینگونه رفتارهای جمهوری اسلامی چیست؟

کنترل روابط جنسی در نظامهای فئودالی و زندگی قبیله ای به دلیل حفظ دایره وراث سابقه ای طولانی دارد. از این روی متولیان ادیان مختلف همواره نقش کنترل رفتار های جنسی افراد را برعهده داشته اند. اما ورای نقش تاریخی در روزگار کنونی جمهوری اسلامی با صادر کردن مجوز برای دخالت خود در خصوصی ترین شئون زندگی افراد به طور اولی مجوز دخالت در سایر امور را فراهم می کند. زمانی که بتوانیم برای لباس پوشیدن افراد الگو تعیین نماییم به راحتی قادر خواهیم بود تا برای تفکر آنها نیز الگو تهیه نماییم.

از سوی دیگر با بازگرداندن ساده ترین حقوق به افراد نظیر سهلگیری در نوع حجاب اهرمی برای فشار و یا پاداش در دست حکومت خواهد بود که بدون هزینه چندانی می تواند از آن بهره گیرد. سیاستی که در دوران خاتمی دنبال شد و به دنبال آن رای قابل توجهی را از آن وی ساخت و حتی احمدی نژاد در شعارهای انتخاباتی خود سعی کرد از آن استفاده نماید.

با این حال جمهوری اسلامی با شعار اسلامی بودن و با اتکا به قشر مذهبی و حزب اللهی موجودیت یافته است. علی رغم میل باطنی بخشهایی از حاکمیت نظیر خاتمی و رفسنجانی در عدم اجبار به حجاب این افراد به جهت حفظ طرفداران اصلی و سنتی خود قادر به چنین چرخشهایی نیستند.

اما پارادوکس سخت گیری در مسائل جنسیتی از سوی دیگر گریبان گیر جمهوری اسلامی می شود. افزایش سن ازدواج و عدم توانایی دولت در حل مشکلات اقتصادی جوانان و رواج روابط غیر رسمی از یک سو و انکار مدام وجود چنین روابطی (مشابه انکار همجنس گرایان در ایران) از سوی دیگر باعث می شود تا جمهوری اسلامی با توسل به انواع حیل نظیر تبلیغ صیغه این روابط را وجهه ای قانونی بخشد تا بتواند پاسخگوی طرفداران سنتی خود باشد.

هر چند ابعاد سیاسی بحران جنسیتی اهمیت زیادی دارد و سیاستهای غلط جمهوری اسلامی در شکل گیری این بحران بسیار مهم است اما حل این بحران به لحاظ جنبه های فرهنگی آن حتی پس از استقرار حکومتی سالم نیازمند سالها زمان است. بنابراین لازم است تا در کنار تمام  معضلات سیاسی که مورد توجه روشنفکران ایرانی قرار می گیرد موضوعات جنسی که از یک سو اهمیت فراوانی در زندگی افراد دارند و از سوی دیگر همواره با سکوت و شرم همراه بوده است مورد توجه بیشتر قرار گیرند. مقابسه نگاه سنتی و نگاه غرب به مقوله جنسیت و تاثیر هر یک در سلامت روانی و اجتماعی اهمیتی کمتر از پرداختن به مقوله های سیاسی و اقتصادی در کیفیت زندگی افراد ندارد.

لازم می دانم از مقاله اخیر پژوهشگر ارجمند مسعود نقره کار با عنوان فقها و فحشا تقدیر نمایم.

نشستن پاي سفره افطار و شيرين كردن چاي همزمان است با سخنان آيت الله مكارم شيرازي كه هر روز از صدا و سيما پخش مي شود. آيت الله مكارم شيرازي كه از مراجع بزرگ شيعيان است در باب مكارم اخلاق مي گويد و توصيه هاي دين در باب رعايت انصاف و نخوردن حق ديگران و بي ارزش بودن مال دنيا و البته نیم نگاهی به سیاست و لزوم مبارزه با مادي گرايي و آمریکا ستيزي.

اي كاش به ياد داشتيم كه رضا شاه كبير از محل عوارض قند و شكر طي 5 سال راه آهن سراسري ايران را احداث مي كند. مقدار خطي آهني كه با بيل و كلنگ طي 5 سال احداث شد برابري مي كند با تمام راه آهني كه از آن زمان تا امروز احداث شده است. و شگفتا از زبان ملا ها كه حتي احداث راه آهن توسط رضا شاه را در راستاي منافع انگليس و روسيه مي دانند.

مقايسه كنيد دولت مهرورزي و عدالت احمدي نژاد را با دولت آن "پدر و پسر" با وجود همه كاستي هايي كه داشتند و كسي منكر آن نيست.

 زمانی که جوامع دیکتاتوری به حد انفجار نزدیک می شوند غالبا از مواضع خود عقب نشینی می کنند و پیش از بروز فاجعه خود اقدام به اصلاحات می نمایند. اصلاحات اقتصادی "پرسترویکا" در شوروی سابق نمونه ای از این اصلاحات بود. این برنامه اصلاحات که ظاهرا موفق بود و با استقبال مردم مواجه شد تعارض های شدیدی را در سطوح مدیریت میانی پدید آورد و مدیران وفادار و سنتی را ناراضی نمود. نهایتا با افزایش سطح توقعات مردم و ناراضایی سطوح مدیریت میانی اصلاحات شکست می خورد و شوروی فرو می ریزد.

چنین وضعیتی را می توان در مورد ایران پیش از انقلاب 57 نیز دید. زمانی که فضای باز سیاسی ایجاد می شود و عنان همه چیز به یکباره از دست می رود. این زمان همیشه زمان تغییرات سریع است. دوران سردرگمی. دوران شل کن و سفت کن. هویدا پس از سالها محاکمه می شود. اوضاع بد تر می شود. دولت نظامی زاهدی می آید. بد تر می شود. دولت ملی بختیار می آید. باز هم بدتر می شود و نهایتا بمب منفجر می شود.

جمهوری اسلامی نیز البته از این قاعده مستثنی نیست. سیاستهای سرکوب رژیم در دوران رفسنجانی نشانه هایی از انفجار را نشان می دهد. خاتمی بر سرکار می آید. آزادی های اندک دوران او هر چند موجبات خرسندی مردم را فراهم می آورد، ناراضایتی حامیان سنتی و اصلی را بر می انگیزد. مطالبات فزاینده مردم خامنه ای را می ترساند. تصمیم می گیرد که به این نمایش پایان دهد و با سرکوب دوچندان اوضاع را به زمانی سیاه تر و تاریک تر از دوران ریاست جمهوری خود بازگرداند. دولت نظامی احمدی نژاد بر سر کار می آید.

مردم و دولتهای خارجی که در اوایل دوران خاتمی قدری به جمهوری اسلامی امیدوار شده بودند ناامید می شوند. جمهوری اسلامی تنهاست. باید بازگشت. اما به کدام سو؟

بورکینافاسو کاری از پیش نمی برد. پس باید شعار نه شرقی نه غربی را عجالتا به نه غربی تقلیل داد. روسیه، چین، کوبا، ونزوئلا و کاستوریکای کمونیست خدانشناس می شوند دوست و یار شفیق دولت اسلامی. حتی فرزندان "چه گوارا" را دعوت می کنند در همایش "چه مثل چمران!". از ایمان چگوارا می گویند و از اینکه چقدر از سوسیالیست و کمونیست متنفر بود. اما "خواهر آلیدا" دختر چگوارا اینگونه شروع می کند:"به نام مردم کوبا سلام!" "ما ملتی سوسیالیست هستیم".

احمدی نژاد به نیویورک می رود برای آخرین دست و پا زدنها. برای کسب آبرو و یکی دو دوست. کیان تاجبخش را روز قبل آزاد می کند که یعنی ما آدم شدیم. اما احمدی نژاد به جایی می رود که کیهان و قاضی مرتضوی و انصار حزب الله و بسیج ندارد. هو می شود. از هاله نور هم کاری ساخته نیست. با کوله باری از دستاوردها می آید:

·         تصویب درج نام سپاه در گروه های تروریستی توسط کنگره (توسط دموکراتهای امید رهبری) تنها با 16 رای مخالف

·         تحریم هر شرکتی که با ایران معامله کند در سنا با بیش از 80 درصد آرا

·         اظهارات تند آنگلا مرکل بزرگ ترین شریک تجاری ایران

·         تاکید مجدد فرانسه بر مواضعش علیه ایران

اما این شاهکار احمدی نژاد بد جوری شاهکار است. نمایش تمام می شود. دیگر کسی در این نظام مخالف کسی نیست. رفسنجانی که می خواست به خدا شکایت کند می شود طرفدار احمدی نژاد. مهاجرانی می شود طرفدار احمدی نژاد.

سیاست ها دو گانه و چرخشهای یک شبه در این دو سال بی حد است:

اعدام های گروهی، سرکوب گسترده دانشجویان، استادان، زنان، معلمان، کارگران و همه و همه. اوضاع بدتر می شود.

به مردم رشوه می دهد. وام می دهد. ساعت کار را نصف می کند. همه کار می کند. اما وضع بدتر می شود. قیمت خانه دو برابر می شود. تورم بیداد می کند. بیکاری افزایش می یابد. حتی طلاق ظرف دو سال افزایش چشمگیر دارد.

هر صدای مخالفی را باید خفه کرد. سایت محسن رضایی، سردار دفاع مقدس، فرمانده سپاه، سخن گوی مجمع تشخیص مصلحت فیلتر می شود. حتی ساختمنش پلمپ می شود.

جمهوری اسلامی گرگیجه گرفته است. ملوانهای انگلیسی جاسوس را می گیرد. با هدیه روانه می کند. هاله اسفندیاری را به جرم جاسوسی می گیرد از او اعتراف تلوزیونی می گیرد سپس جاسوس را آزاد می کند.

با آمریکای جنایت کار پس از 28 سال مذاکره می کند. دشمن بعثی را کشور دوست و همسایه می خواند.

چرخش های یک شبه نشانه بی ثباتی اوضاع و ترس است. سرکوب گسترده نشانه بی ثباتی و ترس است. شاخ و شانه کشیدن برای دنیا نشانه ترس است. پایان نمایش های جناحی نشانه ترس است.

روزهای پایانی جمهوری اسلامی نزدیک است. بوی جنگ است که مهاجرانی را به صف طرفداران احمدی نژاد کشانده. جنگی که برخی از آن می ترسند و برخی به استقبال آن می روند. جنگ آخرین علاج درد است. توجیهی برای سرکوب. توجیه برای ناکارآمدی. دوایی برای رسیدن به وحدت کلمه.

یک نفس بیشتر نمانده است. یا جنگ و یا فروپاشی نظام. انتخاب با شماست. نظر بدهید!

آنقدر این سخنرانی احمدی نژاد در دنیا بازتاب داشته که اساسا دلیلی برای اینکه من هم حرفی بزنم نیست. جز آنکه درد دلی باشد.

روزی که احمدی نژاد به پلی تکنیک رفت و علی رغم تمام دغل بازیها و فشارها آنگونه سر شکسته بازگشت ای کاش عبرتی می شد برای او، که اینگونه شعور انسانها را با دروغ به سخره نگیرد. در بیانیه دانشجویان پلی تکنیک جمله ای بود که حقیقتا حق مطلب را ادا کرده بود. به او می گفت که چطور جرات کردی در پلی تکنیک پرسش گر حاضر شوی؟ آیا فکر کردی برای پیرزن های روستایی حرف می زنی که برایت دست بزنند و هورا بکشند؟

آیا فکر می کند در همه دنیا می تواند از تولید انرژی هسته ای در خانه توسط دختر 16 ساله حرف بزند و همه باور کنند؟ احتمالا از سیاست همین را شنیده اند که دروغ هر چه بزرگتر باشد باور کردنش راحت تر است.

اگر در ایران با سوار شدن بر توده ها و استفاده از سانسور و چوب و چماق و قاضی مرتضوی و انصار حزب الله می توان تشویق و تائید خرید آیا در دنیای آزاد هم می توان اینگونه پیروز شد؟

تعجب می کنم. تعجب می کنم از خامنه ای که وقتی با خاتمی زیرک نتوانست آبرویی بخرد چطور انتظار دارد با احمقی نژاد این کار را بکند. بنده خدا! 2 سال است که رئیس جمهور شده ای. چه اصراری است که هر روز بروی سازمان ملل و تحقیر شوی؟

نمی دانم باید تعجب بکنم از عطا الله مهاجرانی یا نه؟ آیا او هم سخنرانی احمدی نژاد را از تلوزیون ضرغامی دیده است (که هو شدنهای او را با دستهایی که برای رئیس دانشگاه کلمبیا می زدند جابجا کرده) و خفت احمدی نژاد را عزت تعبیر می کند؟ امان از هول حلیم!

افسوس. افسوس که سرنوشت و آبروی ما گره خورده است به سخنان این دیکتاتورهای حقیر.

ابراهیم نبوی مطلب قشنگی دارد که به دلیل فیلترنگ همین جا کپی می کنم